Matxinada

Aritz Sorzabal

 

Nagusia ez dagoenean edo bere agindupean daudenek arreta beste nonbaiten dutenean, une egokia izan ohi da zirrikituak aurkitzeko. Biziraupen printzipioaren oinarrietako bat da, beti ere oinarrizko printzipio etikoak urratzen ez badira.

1970eko Mexikoko Munduko Futbol Kopa, esaterako, txartel horiak eta gorriak erabiltzen ziren lehen txapelketa eta Pele handiaren agurra izateaz gain, hogeita hiru presoren abileziagatik egin zen ezaguna. Brasilgo selekzioak altxatu zuen garaikurra, baina aipatutako preso horiek askatasuna berreskuratu zuten; zaindariak finalerdietako partidetako bat telebistaz ikusten ari zirela aprobetxatuta, kartzelatik ihes egin zuten.

Donostiako udaletxea ez da kartzela, kontrakoa dela esango nuke; erakunde publiko gehienetan gertatzen den bezala, inork ez baitu ipurdia eserlekutik altxatu nahi. Matxinadak, ordea, gertatu, gertatzen dira; nagusia eta bere esanetara daudenen hutsunea baliatuta egin zuten saiakera, joan den otsailaren 9an, oposizioko bi alderdik.

Hain zuzen ere, egun horretan Bilduk bat egin zuen ELA, LAB eta STEE-EILAS sindikatuek deitutako lan uztearekin. Juan Karlos Izagirre alkatea Donostiako Erdialdea zeharkatu zuen manifestazioan izan zen, «zerbitzu publikoak garatu, murrizketarik ez» leloa zuen protestari atxekimendua luzatuz. Udaletxean udal gobernuko kideak ez zirenean, hara non, PSE-EEko bozeramaile Ernesto Gascok udal gobernuaren aurkako zentsura mozioa aurkeztea proposatu zuen. PPren babesa jaso zuen Gascok; ez, ordea, EAJrena. Horrenbestez, asmo hutsean geratu zen ekimena, baina Donostiako PSE-EE eta PP udal alderdiak irudikatuta geratu ziren printzipio etikoei dagokienez.

Irakaspena: preso izango banintz, aukera izanez gero, ihes egiten saiatuko nintzateke; Gipuzkoako hiriburuko udal gobernuko kidea izanez gero, bandera zuria altxatuta ere, ez nintzateke oposizioarengan fidatuko.

La solidaridad no cotiza al alza

Oihana Llorente

 

El cielo estrellado como cobijo y cartones a modo de somier. Estas casas descapotables son el único amparo de miles y miles de ciudadanos y ciudadanas ante la ola de frío que nos sacude en las últimas semanas en Europa. Las gélidas temperaturas ya han acabado con la vida de más de 250 personas en este viejo y rico continente.

Mientras esta realidad es inimaginable para muchos de los mortales, las televisiones se convierten en ventanas que nos muestran obscenamente las más lujosas y exclusivas mansiones. Cuando la gente muere de frío, de hambre y de abandono, hay quien emplea su riqueza en un ostentoso vestidor para el gato.

La crisis que azota al mundo ha disparado las desigualdades sociales, empobreciendo a los que menos tienen y convirtiendo a los ricos en más poderosos todavía. Y las soluciones que pretenden imponer Angela Merkel, Nicolas Sarkozy o Mariano Rajoy nos distanciarán aún más de ellos. La reforma laboral y los recortes que acarreará esta última medida instalan con más ahínco entre nosotras y nosotros la economía basada en el miedo. El temor a perder el trabajo o a no poder hacer frente a la hipoteca acalla cualquier atisbo de resistencia por parte de la población.

En este contexto, la solidaridad no parece cotizar al alza, sino justamente todo lo contrario, y la humanidad parece estar en riesgo de extinción.

¿Qué tipo de sociedad estamos construyendo con estos valores? ¿Cuándo se dejó de compartir para dar, en el mejor de los casos, lo que nos sobra? El miedo siempre ha sido uno de los aliados más fieles del poder, un instrumento que tradicionalmente ha utilizado. Pero que esa utilización sea eficaz o no depende de cada una de nosotras y nosotros.

De lo que verdaderamente no hay duda alguna es de que la justicia social no es ya solo una cuestión ética, sino de vida y muerte.

Sirian ziria, ziria egian

Juanma Sarasola

 

Siria zertan da? Zertan da Siria?
Ederki nahi digute sartu ziria!
Zer da gezurra, zer da egia?

Mendebaldeko jauntxoen hipokrisia,
aitzakia hutsa “humanitario krisia”,
siriarren matxinada omen zilegia,
komunikabideek iragazia,
galtzaile ateratzen ari da egia,
inperialismoa dabil hortan nahasia,
Siriaren ondotik Iranen du begia
Washingtonek nolanahi nahi du irabazia.

Siria zertan da? Zertan da Siria?
Ederki nahi digute sartu ziria,
Nor ari da itotzen zibilizazioen kabia?

Libian bezala, “iraultzak” asmatu
Iraken bezala, sektarismoa bultzatu,
Mendebaldeko potentziak ta petromonarkiak
dantzan ederki dauzka botere yankiak;
protestak ez lagundu, ez Yemenen ez Bahreinen
bonbaketarik ez du han inola eginen,
a ze neurri bikoitza, jarrera zikoitza,
eta ez du entzuten palestinar otoitza!

Siria zertan da? Zertan da Siria?
Ederki nahi digute sartu ziria!
Nork jarri du sutan Homs hiria?

Assad-tarren estatu polizialean heziak
beldurra, tristezia, askatasun gabeziak,
etnia, herri, erlijioen bizikidetza,
halere, kurduen eskaerei ezetza!
82an Haman islamistengan sarraskia
Hafez Al Assadek ukatu odol argazkia;
honen semeak ere tankeak kalera,
telebistentzat ona irudien aukera!

Siria zertan da? Zertan da Siria?
Ederki nahi digute sartu ziria!
Gainezka ari da egiten zurikeria.

Yanki, sionista, britainiar, eta frantziar,
hor ere nahastuta ibili behar!
mertzenario islamistak zibilak bahitzen
desertore siriarrekin elkarlanean aritzen,
latzagoa ez al da ba Palestinako egoera?
arrunt bestelakoa du han yankiak jarrera,
Sirian matxinada bahitu dute
deabruarekin aliantza orain bertute.

Siria zertan da? Zertan da Siria?
Ederki nahi digute sartu ziria!
Goi interesen menpe daukate herria…

Qatar, Saudi Arabia… hara zer demokraziak!
Israelek, aldiz, maisutzat ditu naziak,
okupatu Palestina eta Siriako Golan,
alabaina, hori nork irakatsi eskolan?
“arabiar udaberria” komeni zaienean
noski, beren etxean gertatzen ez denean!
Nork ditu salatzen Golkoko diktadurak?
Mendebalderako izaki petrolio hornidurak…

Siria zertan da? Zertan da Siria?
Ederki nahi digute sartu ziria!
Zer da gezurra, zer da egia?

Frankismoko azken biktima

Oihana Etxebarrieta

 

Azken aste hauetan Garzon epailea epaitzen hasi dira Madrilen. Frankismoko zenbait biktimek hala eskatuta hasi zuen ikerketa dela eta epaitzen ari dira. Ez nator hona Garzon epaitzearen alde edo kontra nagoen azaltzera, soilik azken egunetan ezarri zaion “titulu” horietako bat baztertzera baizik.

Garzon, Frankismoko azken biktima moduan izendatu dute zenbait komunikabide eta hiritarrek, eta hori bai ez zaidala ondo iruditzen. Berak, 1978an idatzitako konstituzio atzerakoi batek ezarritako muga batzuk pasa ditu, eta horregatik epaitzen ari dira, baina bere izen eta abizenak badakizkigu. Bizirik dago, eta bizi “lasaia” egin dezake.

Badaude hainbat familia ordea, haren senitartekoren bat oraindik bilatzen ari direnak. Errepide izkina batean dauden hobi komunetako batean egongo dira, batzuek badakite non zehazki, besteek gutxi gora behera. Eta hauek, ez dute inoiz instituzioen laguntzarik izan eta elkarte eta herritar taldeei esker aurrera egin ahal izan dute.

Badaude beste familia batzuk, orain arte haien seme-alaba edo anai-arrebaren bat hiltzat ematen zutenak. Hauek, duela gutxi (edo bizi guztian zehar) jakin dute bizirik egon daitekeela senitarteko hori, eta besoetatik lapurtu egin zitzaiela!

Eta Garzon al da azken biktima? Beste guzti hauek ez diote biktima izateari utzi inoiz. Haien egoera inoiz ez da inor konpontzen saiatu. Haien kontra daude eginda lege guztiak, haien egoera hobetzeko muga eta oztopoak besterik ez dituzte aurkitzen! Duela urte batzuk Osakidetzara informazio bila joan eta eman ez zioten senitartekoa behin eta berriro da biktima, behin eta berriro ari da sufritzen 1978an idatzitako konstituzio frankistaren ondorioak.

Gero, gainera, politikariek “baloiak kanpora” botatzen dituzte, ohikoa den moduan. Haien eskumena ez dela, haiek ezer egiterik ez dutela… Bengoa moduan. Dirudienez, Osakidetzak urteetan zehar familiei informaziorik ez ematearen arrazoia ETA izan da. Gezurtatu egin dute hainbat hedabidek eta historialarik informazio hau, baina Bengoari dohain atera zaizkio egitea. Por si colaba…

Legelari bati entzun nion, Garzonek oraindik ez zuela eskumenik ezer egiteko eta 78ko konstituzioak markatzen dituen mugak gainditzeko, lehenik politikariek eman behar dutela pausua. Konstituzioa aldatu behar da. Eta noski, hau dirudienez ezinezkoa da batzuentzat.

Boterean orain daudenak izan dira Garzon “molestatzen” zuen momentuan epaiketara bidali dutenak. Haiek ziren haren lana txalotzen zutenak, Argentinako diktadoreak epaitu zituenean, Euskal Herritarren kontrako gurutzada aurrera eraman zuenean… Baina orain gauzak aldatu dira, batzuen iraganarekin egin du topo On Kixotek, eta hori ezin zaio utzi.

Egoera honetan, geratzen zaigun bakarra, herri presioa egiten jarraitzea da. Biktimak diren, baina egoera horri egunero aurre egiten saiatzen diren pertsonekin batera lan egiten. Urteetan zeramaten borrokan haur lapurtuen senitartekoek, eta hainbeste tematu eta gero entzuten hasi zaie. Bozgorailuak behar ditugu une honetan, eta soilik egin dezakeguna, eguneroko biktima hauen alboan egotea da. Laguntzen eta aurrera egiten.

Menos da una piedra

Oihana Llorente

 

Hace un par de semanas conocimos que Emakunde elegía a la compañía Jaizkibel y a la Junta del alarde igualitario de Irun como merecedoras de su premio anual. Un homenaje que, en boca de la directora de la institución, María Silvestre, busca reconocer la labor de ambos agentes en defensa del derecho a la participación de las mujeres en la fiesta.

Menos da una piedra. Es cierto. Y quizá este tipo de galardones sirvan para honrar la lucha desarrollada por la igualdad y visibilizar, a su vez, un conflicto más que enquistado. Sin embargo, mi intuición femenina me lleva a pensar que tras este suculento premio de 28.000 euros se esconde la intención de limpiar algunas conciencias inquietas tras la patética gestión ante el anterior Alarde de Hondarribia.

Poco o nada han hecho las instituciones durante estos quince años de conflicto. Y para una vez que deciden tomar cartas en el asunto, van y deciden vetar el paso de la mujer. No hace falta ser muy inteligente para darse cuenta de que así, en vez de hacia adelante, vamos hacia atrás.

Y ahora, para arreglar la cagada, deciden dar una palmadita en la espalda y ofrecen dinero público con el que silenciar las críticas.

En un mundo que se rige por las leyes del mercado, el dinero siempre es un buen aliado. Sin embargo, si lo que verdaderamente buscamos es una solución real al conflicto del alarde, e incluso a las desigualdad que sufre la mujer en todos los ámbitos, lo que apremian son políticas globales y, por supuesto, presupuestos públicos en clave de género que las hagan posibles.

La problemática de la desigualdad entre hombres y mujeres repercute en todas y cada una de áreas de la vida, y por ello debe ser trabajada de forma transversal desde todas las instituciones. Todas deben tener en mente esta labor y no deben refugiarse en Emakunde, una institución diseñada para encubrir las vergüenzas del resto.